در دنیای پرمشغله امروز که اکثر والدین، هر دو مجبور به کار در بیرون از منزل هستند، خیلی پیش می‌آید که یکی یا هر دوی آنها مجبور به رفتن به یک سفر کاری باشند. در این حالت بردن کودک با خود امکانپذیر نیست و باید کودک را نزد فردی مطمئن جهت مراقبت و نگهداری قرار داد. رفتن به چنین سفرهایی خصوصا اگر قبلا این کار را انجام نداده باشید، یا حتی در صورتی که قبلا هم چنین تجربه‌ای داشته باشید، کار سخت، ترسناک و اضطراب‌آوری است.

اکثر والدین از این که مجبور به تنها گذاشتن فرزند خود می‌باشند، بسیار ناراحت بوده و احساس گناه می‌کنند اما از طرفی چاره‌ای جز این کار ندارند.

گاهی این امکان وجود دارد که نگهداری از کودک به پدربزرگ و مادربزرگ یا یکی دیگر از بستگان نزدیک سپرده شود که این مساله باعث آرامش خاطر والدین خواهد بود اما گاهی به دلایلی این مورد امکان نداشته و والدین ناگزیر هستند کودک خود را به یک پرستار بسپارند. به هر حال در هر دو حالت، اضطراب زیادی هم به کودک و هم به والدین تحمیل می‌شود.

اما شما می‌توانید فرزندتان را قبل از آغاز سفر خود آماده کنید. در این حالت هر دوی شما احساس راحتی بیشتری خواهید داشت.

نحوه آماده کردن کودک برای ماندن در خانه کاملا به سن و سال او بستگی دارد. ترس از جدایی در میان کودکان 6 ماهه تا 2 ساله بسیار رایج است. برای این گروه سنی، راحتی امری حیاتی است. مطمئن شوید که آنها در برابر کسی که قرار است در غیاب شما از ایشان مراقبت کند، احساس راحتی می‌کنند و کارهای معمول روزانه‌شان به طور عادی انجام می‌شود. بهتر است در غیاب شما، کودک در این سن و سال به جای این که به خانه یکی از اقوام و آشنایان فرستاده شود، در خانه خود نگهداری شود.

کودکان پیش‌دبستانی ممکن است متوجه دلیل سفر والدین خود نشوند؛ ممکن است احساس کنند که به خاطر کار خطایی که انجام داده‌اند، والدینشان رفته و آنها را تنها گذاشته‌اند و شاید فکر کنند که این جدایی نوعی تنبیه است. پس مهم است که به آنها اطمینان دهید که این موضوعات دلیل سفر والدین نیست و سعی کنید دلیل سفر را به نحوی قابل فهم برای آنها توضیح دهید و آنها را مطمئن کنید که تنبیهی در کار نیست.

اغلب کودکان در مقابل عزیمت والدین به وسیله انجام رفتارهای بچگانه‌تر از سنشان، واکنش نشان می‌دهند مثلا تقاضای شیشه شیر می‌کنند یا شیطنت‌های خاصی از خود بروز می‌دهند. اگر کودک شما به این روش واکنش نشان داد، باید به او یادآوری کنید که این رفتار مناسب سن او نبوده و این حرکات باعث نمی‌شود که شما بتوانید برنامه سفر خود را تغییر دهید. در اکثر موارد این روش می‌تواند موثر واقع شود.

بچه‌ها در سنین مدرسه، ممکن است احساس ناراحتی و عصبانیت خود را در برابر سفر والدین، به طور واضح‌تر و مستقیم‌تری نشان دهند. کودکان 6 تا 8 ساله ممکن است از این که وسیله‌ای مربوط به شما در غیابتان، نزدیک به آنها و در دسترسشان باشد، احساس راحتی کنند؛ مثلا اگر کتابی را که شما در حال مطالعه آن بوده‌اید، در غیاب خود در اتاق فرزندتان قرار دهید، برای او یک قوت قلب خواهد بود.

بچه‌های بزرگ‌تر احساسات متفاوت و متغیری را در مورد سفر والدین نشان می‌دهند. آنها گاهی از خود ابراز عصبانیت کرده و لحظه دیگر به والدین می‌چسبند و از آنها جدا نمی‌شوند. بهتر است برای روزهایی که در سفر هستید، فعالیت‌های برنامه‌ریزی شده‌ای را برایشان در نظر بگیرید. باید مرتبا به آنها یادآوری کنید که دلتان برایشان تنگ خواهد شد و به آنها اطمینان دهید فردی را که مسوول مراقبت ا‌ز آنها کرده‌اید، کار خود را بدرستی انجام خواهد داد.

اگر فرزند شما نوجوان است، ممکن است احساس کند که در غیاب شما نیاز به کسی که از او مراقبت کند، ندارد؛ اما اگر فرزند کوچک‌تری هم دارید باید به نوجوان خود خاطرنشان کنید که فرزند کوچک‌تر نیاز به مراقبت فردی بزرگ‌تر دارد و از او بخواهید که در امر مراقبت از خواهر یا برادر کوچک‌ترش همکاری کند.

اما اگر شما فقط یک فرزند، آن هم در سنین نوجوانی دارید و از تنها گذاشتن او در خانه احساس راحتی نمی‌کنید، باید او را با دلایل خود متقاعد کرده و توضیح دهید که اگر شخص دیگری هم در خانه حضور داشته باشد بیشتر احساس آسایش و راحتی خواهید کرد.

نحوه آماده کردن کودک برای ماندن در خانه کاملا به سن و سال او بستگی دارد. ترس از جدایی در میان کودکان 6 ماهه تا‌2 ساله بسیار رایج است

اگر تصمیم گرفتید که نوجوان خود را تنها در خانه بگذارید، قوانین خاصی برای مدت زمانی که در خانه نیستید برایش وضع کنید. بهتر است که از یک دوست یا یک همسایه بخواهید که در غیاب شما از دور مراقب او باشد. ضمنا سعی کنید به طور مداوم، تلفنی با او در تماس باشید تا از اوضاع او مطلع شوید.

اگر ممکن است، قبل از شروع سفر، از شخصی که قرار است مراقبت از فرزندانتان را به عهده بگیرد بخواهید که به منزلتان بیاید تا بچه‌‌ها بیشتر با او آشنا شوند. در این حالت کودک شما با این فرد احساس راحتی بیشتری خواهد کرد. قبل از رفتن خود، برای پرستار بچه‌ها قوانین منزل، کارهای روزمره بچه‌ها و دیگر مسائل مهم را بیان کنید. بهتر است مسائل زیر را برای او توضیح دهید:

ـ‌ نکات مربوط به راحتی فرزندان و عادات خاص آنها.

ـ قوانینی که کودک شما باید در مقابل غریبه‌ها رعایت کند.

ـ آدرس دقیق منزل و همسایه‌های اطراف.

ـ نحوه عکس‌العمل در مقابل اتفاقات غیرمنتظره مثل آتش‌سوزی.

ـ جای کپسول آتش‌نشانی در منزل.

ـ نحوه عکس‌العمل در صورت وقوع یک وضعیت اورژانسی.

ـ فهرست شماره تلفن‌های مهم.

ـ محل وسایل ضروری در منزل.

ـ برنامه سفر خود و زمان‌هایی که ممکن است در دسترس نباشید.

سعی کنید اسباب بازی‌ها، کتاب‌ها و وسایل مورد نیاز فرزندتان را در اختیار پرستار قرار دهید. همچنین محل بقیه چیزهای لازم مثل مواد غذایی، پول نقد، داروهای مورد نیاز، ناخن‌گیر، پنبه استریل و دیگر وسایل و تجهیزات ضروری را به او نشان دهید.

اگر کودک شما تحت مراقبت مستمر پزشکی قرار دارد برنامه زمانی ملاقات با پزشک و داروهایی که کودک باید مصرف کند و دفترچه درمانی او را در اختیار پرستار قرار دهید.

شماره تلفن پزشک فرزندتان، بیمارستان یا درمانگاه محل، پلیس، آتش‌نشانی، آمبولانس، داروخانه، دندانپزشک، دفتر خدمات بیمه، دوستان و آشنایان نزدیک، همسایه‌ها و مدرسه فرزندتان را حتما روی برگه‌ای نوشته و در اختیار پرستار قرار دهید.

در صورت امکان در طول سفر با فردی که قرار است از فرزندتان مراقبت کند به طور مستمر ارتباط داشته و از حال و اوضاع فرزندتان مطلع شوید. بدانید که این ارتباطات مستمر باعث آسودگی خیال فرزند شما در غیابتان می‌شود. برخی از بچه‌ها شدیدا نیازمند ارتباط تلفنی روزانه با والدینشان هستند در حالی که برخی با شنیدن صدای آنها بیشتر دچار غم فراق و ناراحتی می‌شوند. سعی کنید با توجه به شناختی که از روحیات فرزندتان دارید نحوه ارتباط خود با او را در طی این مدت، برنامه‌ریزی کنید.

قبل از آغاز سفر خود، جزئیات برنامه سفر را با فرزندتان در میان بگذارید. حتی بهتر است برنامه سفر خود را در یک تقویم نوشته و کارهای عمده را در آن ذکر کنید تا فرزندتان در جریان برنامه‌های شما قرار گیرد.

وقتی از سفر برمی‌گردید آماده هرگونه رفتار از جانب کودک خود باشید. کودکان کوچک‌تر گاهی از سفر والدینشان احساس عصبانیت می‌کنند و وقتی آنها برمی‌گردند سعی می‌کنند والدین را نادیده گرفته و به آنها توجهی نکنند.

اگر این اتفاق افتاد، سعی کنید بازهم مثل حالت معمولی رفتار کرده و او را در آغوش بگیرید و ببوسید و نوازش کنید و اگر او رفتارهای حاوی عصبانیت از خود بروز داد، از دست او ناراحت نشوید بلکه حق را به او بدهید و با بذل توجه بیشتر به کودک، سعی کنید خلأ نبود کوتاه‌مدت خود را جبران کنید. وقت بیشتری برای او بگذارید و محبت خود را به او دوچندان کنید تا حس ناراحتی و عصبانیت او از بین برود.

اگرچه تنها گذاشتن فرزند و رفتن به سفری ضروری، کار سختی است، اما با رعایت نکات عنوان شده می‌توان شرایط پیش آمده را تا حد امکان برای خود و فرزند قابل تحمل نمود.

الهه عیوض‌زاده
منبع: Kidshealth‌